پلانی مۆریسۆن-گرادی

پلانی پێشنیازکراوی لیژنەی مۆریسۆن-گرادی بۆ خۆبەڕێوەبەری پارێزگاکان

پلانی مۆریسۆن-گرادی کە بە پلانی مۆریسۆن یان پلانی خۆبەڕێوەبەری پارێزگا ناسراوە، پلانێکی ھاوبەشی ئینگلیز-ئەمریکی بوو بۆ دامەزراندنی ئەمیندارییەکی فیدراڵی یەکگرتوو لە فەلەستینی ژێرفەرمانی، کە لە ٣١ی تەممووزی ١٩٤٦ ڕاگەیەندرا.

دوابەدوای بڵاوبوونەوەی ڕاپۆرتی لیژنەی لێکۆڵینەوەی ئینگلیز-ئەمریکی لە ٢٠ی نیسانی ١٩٤٦، لیژنەیەکی نوێ دامەزرا بۆ دیاریکردنی چۆنیەتی جێبەجێکردنی پێشنیازەکانی ئینگلیز-ئەمریکی، بە سەرۆکایەتی جێگری سەرۆکوەزیرانی بەریتانیا ھێربێرت مۆریسۆن و دیپلۆماتکاری ئەمریکی ھێنری فرانسیس گرادی. ^[١] مۆریسۆن لە ٣١ی تەممووزی ١٩٤٦ پلانەکەی خستە بەردەم پەرلەمانی بەریتانی. لە ئەمریکا، پشتیوانی سەرەتایی سەرۆک ترومان بۆ ئەو پلانە دوای گوشاری زایۆنیستەکانی ئەمریکا لە دژی ئەو پلانە پێش ھەڵبژاردنی ناوەڕاستی خولی مانگی تشرینی دووەمی گۆڕانکاری بەسەردا ھات. ^[٢] فشاری زایۆنیستەکانی ئەمریکا وای کرد سەرۆک ترومان ئەو پلانە ڕەت بکاتەوە، ھەرچەندە ئەو پلانە لەلایەن کەسێکی دەستنیشانکراوی ترومانەوە پێشنیازکرابوو. ئەمریکا لەو سەردەمەدا سیاسەتی فەلەستینی نەبوو. ^[٣]

پلانەکە بووە خاڵی دەستپێکی کۆنفرانسی لەندەن لە ساڵانی ١٩٤٦-٤٧، کە لەلایەن بەریتانییەکانەوە لە ١ی تشرینی یەکەمی ١٩٤٦ ئەنجامدرا.^[٤]

سەرچاوەکان

↑ Cohen، Michael J. (١٤ی تەممووزی ٢٠١٤). Palestine and the Great Powers, 1945–1948. Princeton University Press. لاپەڕە ١٣١. ژپنک ٩٧٨-١-٤٠٠٨-٥٣٥٧-١. لە ڕەسەنەکە لە ٨ی ئازاری ٢٠٢٠ ئەرشیڤ کراوە. On June 11, Truman himself announced the formation of a cabinet committee on Palestine and other, related problems. The committee would be composed of Secretary of State Byrnes (chairman), Secretary of War Robert Patterson, and Secretary of the Treasury John Snyder. Henry F. Grady, a career diplomat, was appointed as Byrnes's alternate to head the American team dispatched to London to discuss details with the British
↑ Arieh J. Kochavi (١٤ی کانوونی دووەمی ٢٠٠٣). Post-Holocaust Politics: Britain, the United States, and Jewish Refugees, 1945–1948. Univ of North Carolina Press. لاپەڕە ١٣٠. ژپنک ٩٧٨-٠-٨٠٧٨-٧٥٠٩-٤. لە ڕەسەنەکە لە ٨ی ئازاری ٢٠٢٠ ئەرشیڤ کراوە. Truman and his cabinet were at first inclined to support the provisional autonomy plan, but following intense pressure on the part of the American Zionists and mindful of the coming midterm elections in November 1946, the president changed his mind. On 7 August, he informed the British that he had decided to reject the plan.
↑ Michael J. Cohen (١٢ی تشرینی دووەمی ٢٠١٢). Palestine to Israel: From Mandate to Independence. Routledge. لاپەڕە ٢٢١. ژپنک ٩٧٨-١-١٣٦-٢٨٦٦٠-٥. لە ڕەسەنەکە لە ٨ی ئازاری ٢٠٢٠ ئەرشیڤ کراوە. Once again, Zionist pressures in Washington brought Truman's rejection of his own experts' report. The Zionists feared that the plan would crystallise their development within a narrow ghetto. But their rejection also condemned the DPs to spend another winter in Europe. Much as the Zionists played on the 100,000 issue, they predicated the refugees' salvation upon a satisfactory political solution in Palestine. Moreover, by now the numbers of DPs in the camps had more than doubled, and the Zionists pondered the wisdom of limiting their demands to 100,000. Truman's rejection of the Morrison-Grady plan left the United States with no Palestine policy at all.
↑ Hattis، Susan Lee (١٩٧٠). The bi-national idea in Palestine during Mandatory times. Shikmona. لە ڕەسەنەکە لە ٦ی تەممووزی ٢٠١٩ ئەرشیڤ کراوە.

[Cohen2014-1] Cohen، Michael J. (١٤ی تەممووزی ٢٠١٤). Palestine and the Great Powers, 1945–1948. Princeton University Press. لاپەڕە ١٣١. ژپنک ٩٧٨-١-٤٠٠٨-٥٣٥٧-١. لە ڕەسەنەکە لە ٨ی ئازاری ٢٠٢٠ ئەرشیڤ کراوە. On June 11, Truman himself announced the formation of a cabinet committee on Palestine and other, related problems. The committee would be composed of Secretary of State Byrnes (chairman), Secretary of War Robert Patterson, and Secretary of the Treasury John Snyder. Henry F. Grady, a career diplomat, was appointed as Byrnes's alternate to head the American team dispatched to London to discuss details with the British

[Kochavi2003-2] Arieh J. Kochavi (١٤ی کانوونی دووەمی ٢٠٠٣). Post-Holocaust Politics: Britain, the United States, and Jewish Refugees, 1945–1948. Univ of North Carolina Press. لاپەڕە ١٣٠. ژپنک ٩٧٨-٠-٨٠٧٨-٧٥٠٩-٤. لە ڕەسەنەکە لە ٨ی ئازاری ٢٠٢٠ ئەرشیڤ کراوە. Truman and his cabinet were at first inclined to support the provisional autonomy plan, but following intense pressure on the part of the American Zionists and mindful of the coming midterm elections in November 1946, the president changed his mind. On 7 August, he informed the British that he had decided to reject the plan.

[Cohen2012-3] Michael J. Cohen (١٢ی تشرینی دووەمی ٢٠١٢). Palestine to Israel: From Mandate to Independence. Routledge. لاپەڕە ٢٢١. ژپنک ٩٧٨-١-١٣٦-٢٨٦٦٠-٥. لە ڕەسەنەکە لە ٨ی ئازاری ٢٠٢٠ ئەرشیڤ کراوە. Once again, Zionist pressures in Washington brought Truman's rejection of his own experts' report. The Zionists feared that the plan would crystallise their development within a narrow ghetto. But their rejection also condemned the DPs to spend another winter in Europe. Much as the Zionists played on the 100,000 issue, they predicated the refugees' salvation upon a satisfactory political solution in Palestine. Moreover, by now the numbers of DPs in the camps had more than doubled, and the Zionists pondered the wisdom of limiting their demands to 100,000. Truman's rejection of the Morrison-Grady plan left the United States with no Palestine policy at all.

[Hattis1970-4] Hattis، Susan Lee (١٩٧٠). The bi-national idea in Palestine during Mandatory times. Shikmona. لە ڕەسەنەکە لە ٦ی تەممووزی ٢٠١٩ ئەرشیڤ کراوە.

[١]

[٢]

[٣]

[٤]