خەڵکی فارس

لە ویکیپیدیاوە، ئینسایکڵۆپیدیای ئازاد
باز بدە بۆ: ڕێدۆزی، گەڕان

خەڵکی فارس[١] یان خەڵکی فارس زمان کۆمەڵک خەڵکن کە بە زمانی فارسی قسە دەکەن.[٢]

نموونە شێعری فارسی[دەستکاری]

شێعرێک لە حافزی شیرازی

پیش از اینت بیش از این اندیشۀ عشّاق بود مھرورزی تو با ما شھرۀ آفاق بود
یاد باد آن صحبت شبھا کە با نوشین‌لبان بحث سرّ عشق و ذکر حلقۀ عشّاق بود
پیش ازین کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود
سایۀ معشوق اگر افتاد بر عاشق چە شد ما بە او محتاج بودیم او بە ما مشتاق بود
حسن مھرویان مجلس گرچە دل می‌برد و دین بحث ما در لطف طبع و خوبی اخلاق بود
شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خل دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود

سەرچاوەکان[دەستکاری]

  1. Library of Congress, Library of Congress – Federal Research Division. "Ethnic Groups and Languages of Iran". Retrieved 2009-12-02.
  2. R. N. Fyre, "IRAN v. PEOPLES OF IRAN" in Encycloapedia Iranica, "The largest group of people in present-day Iran are Persians (*q.v.) who speak dialects of the language called Fārsi in Persian, since it was primarily the tongue of the people of Fārs."